Ustawa o samorządzie gminnym (Art. 7 ust. 1 pkt 14): Bezpieczeństwo obywateli, porządek publiczny oraz ochrona przeciwpożarowa i przeciwpowodziowa to zadania własne gminy. Gmina nie może zasłaniać się brakiem funduszy, jeśli koszty wdrożenia były niewielkie, a cel dotyczył ratowania życia.
Konstytucja RP (Art. 61) w powiązaniu z prawem do życia: Art. 61 gwarantuje obywatelowi prawo do informacji publicznej (np. o stanie schronów, procedurach ewakuacyjnych). Jeśli gmina ukrywała brak przygotowania lub ignorowała ostrzeżenia o wadliwości swoich procedur, narusza fundamenty ustrojowe.
Ustawa o zarządzaniu kryzysowym (Art. 19): Wskazuje wprost: organem właściwym w sprawach zarządzania kryzysowego na terenie gminy jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta. To on osobiście odpowiada za całodobowe informowanie i ostrzeganie ludności.
Ustawa o ochronie ludności i obronie cywilnej (Dz.U. 2024 poz. 1907): Nakłada na wójta obowiązek m.in. prowadzenia ewidencji obiektów zbiorowej ochrony oraz współfinansowania infrastruktury ochrony ludności. Zignorowanie gotowego systemu weryfikacji lub zabezpieczenia tych obiektów w obliczu nowej ustawy to bezpośredni dowód na niedopełnienie procedur.
Rozporządzenia ws. ewakuacji i obiektów zbiorowej ochrony: Precyzują techniczne wymogi zapewnienia bezpieczeństwa ludności. Jeżeli wdrożenie oferowanego rozwiązania pozwoliłoby spełnić wymogi tych rozporządzeń, a gmina go zaniechała, prokurator zyskuje jasny punkt odniesienia, jak powinna wyglądać prawidłowa realizacja procedur.
Dyrektywa CER (Odporność Podmiotów Krytycznych): Nakłada restrykcyjne wymogi odporności fizycznej i operacyjnej na podmioty kluczowe (w tym infrastrukturę komunalną, wodociągi, energetykę, systemy alarmowe). Niedostosowanie systemów gminnych do unijnych norm CER, przy jednoczesnym odrzuceniu gotowego rozwiązania rynkowego, stanowi dla organów śledczych dowód na rażące niedbalstwo.